Ostatnio wszędzie słychać o pewnym autorze. Carlos Ruiz Zafon zyskał sławę dzięki powieści „Cień wiatru”, ale to „Książę Mgły” był pierwszą napisaną przez tego autora książką. Zafon ma chyba naturalny dar malowania słowem. Jego książek się nie czyta, je się widzi. Wszystkie książki są przepełnione magicznym klimatem, wykończone co do słowa i co do szczegółu. Wydaje mi się, że to najbardziej przyciąga czytelników, nie tylko młodych, ale też starszych. ”Książę Mgły” to książka teoretycznie skierowana w stronę młodzieży, ale autor we wstępie wspomina, że starsi czytelnicy też będą zadowoleni. I nie myli się…

Wojna przybiera na sile. Maximilian Carver – zegarmistrz i głowa rodziny postanawia przenieść się z bliskimi do malowniczej miejscowości u wybrzeży Atlantyku i założyć tam własny zakład zegarmistrzowski. Celem podróży staje się dom wybudowany przez doktora Fleschmanna. Rodzina nie jest zadowolona z przeprowadzki, szczególnie trzynastoletni Max Carver. Wkrótce jednak Max poznaje Rolanda- wnuka miejscowego latarnika. Czy nowy przyjaciel pomoże młodemu Carverowi odpowiedzieć na pytania, które dręczą go od początku pobytu w nowym domu?

„Książę mgły” opowiada nam historię trójki przyjaciół – Maxa, Alicji i Rolanda, którzy poznają się na początku pobytu Carverów w nowym miejscu. Już od pierwszego dnia zaczynają dziać się rzeczy dziwne i przerażające. Wszystkie wydarzenia dają do myślenia Maxowi i tylko wzbudzają jego ciekawość. Chłopiec odwiedza ogród, w którym znajdują się rzeźby tajemniczych cyrkowców. Po seansie filmowym zorganizowanym przez Maximiliana Carvera zainteresowanie trzynastolatka rośnie. Film, który wyświetlił pan Carver to amatorskie nagranie widzianego wcześniej przez chłopca ogrodu. Max zauważa, że rzeźby stoją zupełnie inaczej niż widział je w rzeczywistości…

Zafon i tym razem nie szczędzi czytelnikom tajemniczości. Im bardziej zagłębiamy się w lekturę, tym więcej dowiadujemy się o tytułowym Księciu Mgły, który według opowiadań latarnika – dziadka Rolanda jest ucieleśnieniem zła. Książę Mgły potrafi spełnić nawet najskrytsze marzenie osób potrzebujących, przez co wciąga nieszczęśników do grona swoich dłużników.

Wydaje się, że ta książka to tylko pospolita, zwykła historyjka dla młodzieży, chociaż ja odbieram ją trochę inaczej. Dla mnie jest tu mowa o więzi jaką jest przyjaźń i zaufanie, o bezwzględności i wyborach jakich dokonujemy.

Polecam lekturę wszystkim, nawet tym, którym wcześniejsze książki Zafona nie przypadły do gustu. Uważam, że warto!